داستان تولد فرض کن

این اثر در سال ۱۳۹۰ در شهر نیویورک آمریکا متولد شد.
روز تحویل سال جدید بود و در مسیر برگشت از محل کار به منزل بودم. بعد از ۱۲ ساعت کار و خستگی بسیار زیاد و دوری از وطن و خانواده باید سال نو را جشن می گرفتم.
وارد یکی از ایستگاه‌های کثیف و تاریک متروی نیویورک شدم و در یک واگن خالی نشستم. دلتنگ بوی عید، شکوفه‌ها، عطر مادرم، چشمان پدرم، خنده‌های خواهرم، سبزه‌ی سفره هفت سین و دید و بازدید‌های عید بودم.
سرم را به پنجره‌ی قطار تکیه دادم و چشمانم را بستم. سعی کردم با تصویر کردن تمام خاطراتم، کمی درد غربت را کمرنگ‌تر کنم اما بی فایده بود.
به تلاشم برای زنده کردن خاطرات ادامه دادم که ناگهان از همه چیز بریدم و خسته شدم و این بیت در ذهنم آغاز شد:

دارم میمیرم واسه نشستن و نگاه کردن به ابرها، رویا بافی
دارم میمیرم واسه غروب نشستن لب دریا و نوشتن رو ماسه‌ها الکی

به خانه که رسیدم “ فرض کن “ متولد شد.
در نهایت این اثر در سال ۱۴۰۴ در تهران تولید و منتشر شد.